Oké, ik moet dit even kwijt: er gebeurt iets in Vlaanderen. Een golf van frisse stemmen die de boel opschudden — rauw, eigenzinnig, onverschrokken.
Ik heb me de afgelopen weken verdiept in recente debuutromans. En deze vijf wil ik jullie niet onthouden.
- Luka Lesson — De straten van Molenbeek
Luka groeide op tussen twee talen en twee werelden, en dat voel je in elke zin. Hij neemt je mee door een Brussel dat niet in de reisgids staat: de nachtwinkels, de binnenplaatsen, de gesprekken die pas na middernacht echt worden.
Zijn zinnen hebben het ritme van spoken word — en ja, hij stond jarenlang op podia voor hij ging schrijven.
Waarom lezen? Omdat hij bewijst dat literatuur niet netjes hoeft te zijn. Vol energie, vol leven, vol de stad.
- Hanne Dewitte — Glasscherven in de tuin
Hanne was vroedvrouw. Echt waar. En die achtergrond voel je overal: de intimiteit, het lichamelijke, de momenten waarop het leven kantelt.
Drie generaties vrouwen in een West-Vlaams dorp. Teder en meedogenloos tegelijk.
Waarom lezen? Ze schrijft over vrouwenlichamen en familiegeheimen zonder een greintje schaamte. Het soort boek waarvan je denkt: waarom heeft niemand dit eerder zo geschreven?
- Yassine Boubout — Halfbloed
Met dit boek landde Yassine als een komeet. Deels autobiografisch, deels fictie — over wat het betekent om Marokkaans-Vlaams te zijn in een land dat je vraagt te kiezen.
Hij weigert. En die weigering maakt het zo krachtig.
Waarom lezen? Omdat identiteit zelden zo gelaagd én zo grappig is beschreven. De ene alinea lach je, de volgende trekt hij de grond onder je voeten weg.
- Lotte Beirnaert — Watervrees
Lotte studeerde mariene biologie. Ze schreef over een vrouw die terugkeert naar de kust na de dood van haar moeder.
Klinkt simpel, is het niet. Dit is meesterlijk over rouw, natuur, en de zee als troost én dreiging tegelijk.
Waarom lezen? Haar taal is zo zintuiglijk dat je het zout op je lippen proeft. Ze schrijft natuur niet als decor maar als personage.
- Warre Borgmans — De lachende derde
Ja, de achternaam klinkt bekend. Maar Warre heeft geen hulp nodig. Dit is een venijnige satire op de Antwerpse kunstscène, verteld door een mislukte galeriehouder die per ongeluk beroemd wordt.
Scherp, ongemakkelijk, herkenbaar voor iedereen die ooit in een creatieve bubbel heeft gezeten.
Waarom lezen? Omdat hij de hypocrisie van de kunstwereld fileert met een glimlach. Dit boek bijt — maar charmant.
Wat deze vijf gemeen hebben
Ze komen niet uit het traditionele literaire circuit. Ze waren vroedvrouw, bioloog, performer. En juist die achtergrond maakt hun stem uniek.
Voor mij is de boodschap helder: je hoeft niet te wachten op toestemming om te schrijven. Jouw verhaal telt. Of je nu in Antwerpen zit of in Aalst, of je nu twintig bent of vijftig.
Deze vijf deden het. En kijk waar ze nu staan.
Ken jij een Vlaamse debutant die op deze lijst hoort? Laat het weten in de community! 💜