Diamonds are forever

Ha Ancenita, Wessel heeft zich behoorlijk in de nesten gewerkt met zijn gegok. Ik bleef even hangen op: ze smakt het deksels van de pannen, omdat ik dan meteen (maar dat is wellicht een kwestie van persoonlijke associaties) de combinatie smakken en pannen meteen aan de handeling van het eten zelf de...

Ik had in mijn verhaal de interne dialoog vermeden. Hier zie ik er eentje die de reden is waarom ik het probeerde te vermijden. En óók een andere die juist heel goed werkt. “Kom op, kom op, kom op. Roze. Eentje maar.” emotie, gevoel stress, van alles. “Shit, bijna driehonderd euro erdoor gejaagd...

Hi Ancenita, wat zij allemaal zeggen! Man, ik had echt even een momentje op het eind. Voelde als lezer plaatsvervangende angst voor Wessel op het einde. Dat is erg knap. Origineel verhaal ook. ZGG! Wel een dingetje: bij de titel moest ik meteen aan James Bond denken. Dat zette me aan het begin van ...

Leuk verhaal en lekker geschreven :) Ik vind het heerlijk dat je vies durft te zijn ("Ik spuug een nagel uit en veeg hem daarna van de tafel naar de vloer.") en hoe je gebruik hebt gemaakt van details om de relatie tussen de Wessel en Nora te beschrijven. (Dat ze de kus van haar voorhoofd veegt en ...

Goed hoor! Geloofwaardige scene, met mooie details die het verhaal kleuren maar niet overheersen. Het einde is een fiks slotakkoord, een opmaat voor een volgende episode in dit drama - maar dat kan de lezer zelf wel inkleuren. Dit vind ik een mooi voorbeeld van effectief schrijven in het beperkte aa...

Leuk verhaal, goed geschreven. Een beetje herkenbaar. Graag gelezen.

Hoi Ancenita, Je verhaal sluit goed aan bij de opdracht door de pijnlijke kloof tussen de leugen en de gedachten van de protagonist te benadrukken. De spanning wordt effectief opgebouwd en het einde laat de lezer in het ongewisse, wat de impact vergroot. Tip: Werk aan het versterken van de beschri...