Springen

Een zeer indringend verhaal met prachtige zinnen. Ik sluit me bij Ton aan wat betreft het smachten. Pijnlijk, dat eeuwige wensen dat die ander voelt en begrijpt wat jij voelt. Goed geschreven.

Pittig thema. De beklemmende schrijfstijl past bij de beleving/ervaring van de hoofdpersoon en de woede die het overschrijden van grenzen kan aansteken. Je houdt de lezer even in spanning over wat er is gebeurd, en eindigt met een klapper van een zin. Zeer graag gelezen!

Wow, niet zomaar een beetje venijn, nee, pijn en woede! Knap geschreven, het komt echt binnen. Mooie laatste zin ook: 'Je had mij moeten vangen voor ik sprong.'

Hoi Martin, dank voor je verhaal, dat ik ademloos las. Het boeide me vanaf het begin, zeker met de eerste twee zinnen. Gaandeweg werd het plaatje voor mij compleet, uitmondend in de rauwe realiteit aan het einde. Dit vind ik een mooie invulling van de uitdaging; al kun je de entree van je HP nauweli...

Hoi Martin, Een emotioneel epos, waar je een brok van in de keel krijgt. Een vraagje: moet het niet EEN gapende leegte zijn?

De stijl is lekker consequent en vast. Woorden en zinnen met een mooie schone klank die contrastreert met de boodschap. Ze lopen vloeiend zonder adempauze door en houden continu de druk erop. (toch had ik graag wat rust gehad in de vorm van witregels of regelafbrekingen)

Dat is een heftige casus vanuit een ziekenhuisbed. Een monoloog in gedachten naar de gefaalde reddende engel. Prettig gelezen.

Krachtig begin met de holle ruimte waar alleen het eigen gelul resoneert. Mooi dat: die niet het eindeloze geduld op zal brengen waar ik mijzelf uiteindelijk in verloren heb. Ook dat gruizige canvas, het systeemplafond. De wanhoop waarmee hij had lief gehad, de kracht van het niet meer opnieuw binn...

Hallo Martin, Indringend en intens verdrietig. Heel mooi geschreven.