Het atelier zit achter het station van Mechelen. Giorgio's Glazen Trouwringen staat op het raam, maar Giorgio heet eigenlijk Jurgen.

Matteo vindt het kasboek tussen de BTW-aangiftes. Twee kolommen vanaf 1983. "Gemaakt" en "Geweigerd".

Hij googelt wat namen. Bij geweigerd staat Van Der Beek - Monique en Luc. Hun dochter is nu burgemeester van Heist. Bij gemaakt staat Verschueren - Ilse en Tom. Ilse reed Tom dood op zijn oprit. Drie promille. Voorwaardelijk.

Veertig jaar. 89 geweigerd. Nog samen of weduwe door kanker, hartfalen. Normale doden. 234 gemaakt. Gescheiden, of dood door elkaar. Messen, vergif, 'ongevallen' met trappen. Kogels.

Jurgen staat achter hem. 'Ge hebt het gezien.'

'Wat is dit?'

'Blaas ne keer.' Hij geeft hem de pijp.

Het glas voelt raar. Zoals stroom door een kapotte stekker.

'Voelde da?'

'Nee.'

'Zwijg.'

's Middags een koppel. Hij Marokkaans, zij Vlaams Belang-tattoo half weggelaserd op haar pols. Ze houden elkaars hand vast alsof ze hem zouden afpakken. Haar vader wacht in de auto, claxonneert om de drie minuten.

Jurgen voelt het glas. Matteo ook. Het zoemt.

'We hebben geen ringen meer. Probeer in Antwerpen.'

'Maar.'

'Geen ringen.'

Ze gaan. De vader schreeuwt iets over 'kutjood' naar Jurgen. Fout volk, verkeerde buurt.

'Waarom geen ring?'

'Die blijven samen.'

'En die anderen?'

Jurgen wijst naar het kasboek.

Matteo pakt de pen. Schrijft het koppel bij geweigerd.

'Nee,' zegt Jurgen. 'Maak een derde kolom.'

'Waarvoor?'

'Voor het ergste.'

Het koppel komt de volgende ochtend terug. Ze lachen.

'Mijn vader is dood,' zegt ze. 'Auto-ongeluk gisterenavond.'

Drie ringen. Twee voor hen. Een voor in de kist.

Jurgen voelt het glas. Het zoemt harder dan ooit.

Voor het eerst in veertig jaar weet hij niet in welke kolom.

Zoemen